0406 = H.M

 

 

 

จะทำอย่างไงกับการเขียน บล๊อค อีกครั้งดีนะ ??

เป็นเรื่องยากสำหรับเรื่องที่จะเขียนถึง ...

เพียงแค่มานั่งคิดว่า ... หลายปีที่ผ่านมา มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นมากมาย ...

ทั้งเรื่องที่กระทบต่อความรู้สึก และเรื่องที่น่าจดจำเป็นอย่างยิ่ง ....

อ่า!! มันเป็นเรื่องเศร้าที่เอ่ยขึ้นที่ไหร่ น้ำตาก็ไหลอย่างไม่มีสาเหตุ

เรื่องที่กระตุ้นต่อความรู้สึก นึกคิด ...

ขอบคุณ .. ผู้ร่วมเดินทางทุกคน .. ในตลอดหลายปีที่ผ่านมา ...

พ่อแม่ ผู้อยู่เบื้องหลัง และคอยแบกภาระที่หนักหน่วง แม้ว่ามันจะเจ็บปวด

ยาย ... ที่กำลังดูอยู่บนสวรรค์ และคอยภาวนาเพื่อปกป้องลูก

และขอโทษ ... หากได้รับรู้ว่าลูกคนนี้มันไม่เอาไหนเสียเลย

เพื่อนทุกคน .... ที่เคยสร้างรอยยิ้ม และเสียงหัวเราะ

ไม่ว่าผ่านไปกี่ปี มันก็ยังก้องอยู่ในใจเสมอ ......

ขอบคุณผู้ชายเหล่านั้น

ที่ทำให้สายตาไม่ว่างเปล่า และมีจุดมุ่งหมาย

ขอบคุณผู้ชายคนนั้น ..

ที่ทำให้รู้ว่า ความอ้วนนั้นเป็นเรื่องน่ารักเพียงใด

"คนที่พูดถึงเรื่องอ้วน ตอนที่กินข้าวเป็นคนนิสัยไม่ดี"

ขอบคุณผู้ชายอีกคนที่สำคัญ ..

ทำให้รู้ว่ารอยยิ้มมันมีค่าแค่ไหน..

ทำให้ได้เรียนรู้จากการเฝ้ามองอยู่ห่างๆ

ว่า .. การที่ตกเป็นเหยื่อของคนอื่นบ้างในบางครั้ง

มันก็ไม่ใช่เรื่องที่แย่เสมอไป

ขอบคุณคนที่ทำให้รู้ความหมายของการเหยียบย่ำ

ว่า ... หลังจากนั้นเราจะลุกขึ้นมาได้อย่างแข็งแรง

ขอบคุณ .. ความหมายของคำว่าดูถูก

มันหมายถึงแรงผลักดันให้เราไม่เป็นเช่นนั้น

แม้ว่าการมองโลกในแง่ดี เป็นเรื่องไม่ง่ายนัก

แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องยากที่ทำไม่ได้

เพราะว่าเราไม่ได้อาศัยอยู่คนเดียวบนโลกใบนี้

เพราะฉะนั้น ... การมีน้ำใจ และให้อภัยเป็นสิ่งที่สำคัญ

ขอบคุณผู้มีพระคุณทุกคนด้วยใจเคารพ

ทุกแรงผลักดันที่อยู่ข้างหลังเป็นสิ่งสำคัญเสมอ

ถึงแม้ว่าตอนนี้ .. น้ำตาที่ไหลจะเป็นเพราะความผิดหวัง

แต่หลังจากที่ ร้องไห้จนสิ่งเหล่านั้นได้หมดไปจากใจแล้ว

หลังจากนั้น ...

มันจะมีเพียงน้ำตาที่ไหลจากความภาคภูมิใจเท่านั้นเอง

...........................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

edit @ 26 Jul 2010 02:13:28 by HM_4ever

 

 

 

ขอเวิ่นเว้อกับเอสเจ

ดุสิตธานีวันนี้ กับการรอยาวนานถึงหกชั่วโมง 

มันช่างเป็นอะไรที่คุ้มค่าเกินทน

ผู้ชายสิบคนเดินผ่านไปหน้าตาเฉย

แม้จะต้องเหนื่อยกับการถี่สายตากระปริบๆๆ แต่ก็สามารถจดจำได้หมดทุกๆคน

วันนี้เพื่อนๆคนไหนไปดุสิตบ้าง

เห็นเหมือนเราไหม.....ความหล่อของพวกมัน

ลุงทึกที่เดินมาคนแรก พร้อมแว่นตาสีดำอันใหญ่ 

ตามด้วยเด็กเนิรด์คยูฮยอน....ทำไมแกต้องก้มหน้าก้มตาด้วยอ่ะ

พี่เย่...ผู้ชายที่หล่อไม่เกรงใจใคร ทำไมต้องยิ้มให้กันแบบนั้น

พี่ชินดง อาเสี่ยที่แทรกตัวมาพร้อมการด์

คิมฮี...กับผมทรงลามะ ที่เซอร์แต่เธอก็ยังดูดี

ซองมิน...ขอบคุณที่มาไทยด้วยทรงผมที่ดูดีกว่าที่เป็นอยู่

ทงเฮ....เอาไปเลยร้อยเต็ม วิ้ง ขาว เนียน รอยยิ้มที่สามารถแผดเผาคนทั้งเป็น

เรียวอุค...น่ารักไปไหน เดินก้มหน้าแต่ก็หันมาเมื่อได้ยินเสียงเรียก

ซีวอน..คุณชายมาดเท่ เดินมาแต่ไกล มีหลายคนขอบคุณที่แกไม่ใส่หมวกมะเร็ง

และสดท้าย...ที่รักเพียงคนเดียวของเรา...คุณนายลี ฮยอกแจเธอเดินเฉิดฉายมาเป็นนางสุดท้าย พร้อมองค์ที่เยอะกว่าชาวบ้าน และผ้าปิดปากสีดำที่เธอแสนจะเห่อ สองครั้งแล้วที่คุณเธอใส่เสื้อเสียมิดชิด กุลสตรีเกามากมาย แต่อยากบอกว่า คิดถึงจริงๆ


แต่ตอนเข้ามาก็กรี๊ดแทบจะเป็นริดสีดวง (เกี่ยวเหรอ???)


แต่พอตอนออกจากโรงแรมนี่สิ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!


คนพวกนั้น......คนหรือเปล่า


ผู้ชายที่สวมใส่สูทสีขาว เดินวิ๊งมาเต็มสตรีม


ซีวอน...เหมือนเจ้าชายไปไหน แสงออร่าในตัววอนมันทำให้ต้องหลบสายตา

ฮยอกแจ.....เพราะตอนเข้าโรงแรมย๊อกใส่หมวก แต่พอตอนออกที่ถอดหมวกออกแล้วทำให้เห็นว่า...ทรงผมแกมันสก๊อยจริงจัง แต่มันทำให้เรา เพ้อ อ อ 

แต่คนที่ทำให้ต้งกระทืบเท้าด้วยความน่ารัก ชินดงฮี เท่ น่ารัก หล่อ เกินบรรยาย


ถ้าในวันนี้ มีผู้ชายสามตัวเข้ามาด้วยคงจะเป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยม


คิมยองอุน  ที่ไม่รู้ว่าไปเมาอยู่แห่งใด แต่ว่าก็ยังรอเสมอ แม้ว่าครั้ง 12+ จะเห็นแค่เงาแว็บๆๆ แต่ฉันก็รอแกเสมอ
คิมคิบอม    หายไปกับหนังภาพยนต์ระทึกขวัญ
แปะ เกิง     แปะขายกาแฟที่ผันตัวไปทำไอติมอยู่แอลเอ


กลับมาเถอะ ครอบครัวให้อภัยแล้ว




เอาละ!!!!!!!!!!



ขอเวิ่นเว้อกับผู้ชายร่างเทวดาสูทขาวสักพัก



ขอบคุณผู้ร่วมอุดมการณ์เวิ่นเว้อ

 

เด็กเปรต ที่คอยเวิ่นเว้อและบ้าบอ ซารางเฮ ซารางเฮ I love u I love u

ไว้เราไปเป็นปลวกตามชายแทค ชายด้ง ด้วยกัน

 

แต่ตอนนี้.....กูขอ

 

เพ้อ อ ออ

 

 

ย๊อก กูรักมึงหว่ะ

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 ความสำนึกผิดกำลังครอบงำกู

ขอโทษนะ ขอโทษจริง ๆ ๆ

 

 

 

 

 

 

 

edit @ 26 Mar 2010 02:48:42 by HM_4ever